A xesti\u00f3n dos ecosistemas costeiros de carbono azul pode contribu\u00edr a mitigar as emisi\u00f3ns antropox\u00e9nicas de gases de efecto invernadoiro. Con todo, a informaci\u00f3n limitada sobre as taxas de descomposici\u00f3n do carbono org\u00e1nico do solo (CO) en marismas, manglares e pradeiras mari\u00f1as dificulta a s\u00faa inclusi\u00f3n nas estratexias clim\u00e1ticas e nos esquemas de cr\u00e9ditos de carbono. Aqu\u00ed, analizamos as tendencias de CO en 3761 n\u00facleos de solo de ecosistemas de carbono azul en todo o mundo. Mediuse unha diminuci\u00f3n no contido de CO coa profundidade do solo no 63% dos n\u00facleos, mentres que se observaron tendencias estables e crecientes no 22% e no 15% dos n\u00facleos, respectivamente. Base\u00e1ndonos en 85 perf\u00eds onde se puido modelar a descomposici\u00f3n de CO, a taxa de descomposici\u00f3n de CO nos ecosistemas de carbono azul foi de 0,023 \u00b1 0,002 ano\u22121 durante os \u00faltimos 100 anos e de 0,007 \u00b1 0,0007 ano\u22121 durante os \u00faltimos 1000 anos. Isto resulta na estabilizaci\u00f3n do 9% e do 0,1% das achegas de CO ao solo 100 e 1000 anos despois do enterramento, respectivamente, o que demostra o longo tempo de residencia do CO nos sumidoiros asociados aos ecosistemas de carbono azul. Este estudo proporciona estimaci\u00f3ns de referencia da descomposici\u00f3n do CO no solo en condici\u00f3ns naturais a curto e longo prazo, e aval\u00eda a reduci\u00f3n de carbono, ademais da achega de proxectos de compensaci\u00f3n de carbono en ecosistemas de carbono azul.<\/p>\n