Abstract
Cuarenta e tres solos (130 horizontes), amosados pola misión xeopedolóxica organizada pola Universidade Estatal de Gante (Bélxica) en 1962 na Illa Santa Cruz (Illas Galápagos), foron analizados para determinar o seu grao de evolución química. Empregáronse varios índices de meteorización (Índice de Meteorización de Parker – WIP –, Índice Químico de Alteración – CIA –, Índice Químico de Meteorización – CIW –, Índice de Alteración do Plaxióclase – PIA – e Índice Sílice-Titania – STI –) e análise estatística multivariante (análise de compoñentes principais), baseados na composición química. Agás o STI, os índices estaban altamente correlacionados (r > 0,85). Os valores máis altos de WIP e STI (20,9 ± 8,2 e 70,2 ± 2,2 respectivamente) atopáronse en solos desenvolvidos sobre fluxos de basalto preto da costa. Valores lixeiramente máis baixos (WIP 16,8 ± 5,1 e STI 61 ± 3,4) presentaron os solos pardos desenvolvidos a partir de fluxos basálticos en elevacións entre 140 e 225 m s.n.m. Mentres que os valores máis baixos (WIP 9 ± 5 e STI 47 ± 6,8), que representan os materiais máis meteorizados, atopáronse en solos situados nas elevacións máis altas (> 400 m s.n.m.) e principalmente desenvolvidos sobre materiais piroclásticos (tofo e téfra). Como a composición química do material xeolóxico (basalto e téfra) é altamente homoxénea, o grao de meteorización probablemente depende das condicións climáticas controladas pola altitude e orientación. Nas ladeiras de barlovento da illa obsérvase un gradiente de aumento da meteorización desde as condicións áridas predominantes na costa ata elevacións de 400–500 m s.n.m., onde prevalecen condicións moito máis húmidas. A análise de compoñentes principais sobre a composición elemental tamén apoiou a interpretación de que o grao de meteorización (primeira compoñente) e a horizonteación do solo (segunda compoñente) están relacionados coas condicións climáticas. Tanto a variación dos índices químicos como as compoñentes principais da composición xequímica están relacionadas coas zonas bioclimáticas: os solos co grao máis baixo de meteorización localízanse na zona costeira árida; unha intensidade lixeiramente maior atopouse en solos situados nas zonas de transición e de Scalesia; mentres que os solos máis meteorizados aparecen na zona parda. En comparación con outros solos volcánicos estudados na literatura, os solos da Illa Santa Cruz están no rango superior da intensidade de meteorización química, só comparables cos solos das Illas Azores e das Illas Canarias (Tenerife e La Gomera) desenvolvidos sobre basaltos, baixo condicións oceánicas.
