Abstract
Houbo un crecente interese en cuantificar a capacidade dos ecosistemas de herbas mariñas para actuar como sumidoiros de carbono como unha forma natural de compensar as emisións antrópicas de carbono á atmosfera. Non obstante, a maioría dos esforzos centráronse nos stocks e taxas de acumulación de carbono orgánico particulado (COP) e ignoraron a fracción de carbono inorgánico particulado (CIP), a pesar dos importantes depósitos de carbonato asociados a organismos calcificadores que habitan nas pradeiras, como epífitos e invertebrados bentónicos, e a pesar da relevancia que teñen os procesos de precipitación e disolución de carbonatos no ciclo global do carbono. Este estudo ofrece a primeira avaliación dos stocks globais de CIP nos sedimentos de herbas mariñas mediante unha síntese de datos publicados e inéditos sobre a concentración de carbonato nos sedimentos de 403 sitios vexetados e 34 sitios adxacentes non vexetados. Os stocks de CIP no primeiro metro de sedimento variaron entre 3 e 1660 Mg CIP ha−1, cunha media de 654 ± 24 Mg CIP ha−1, superando en aproximadamente un factor de 5 os valores de COP reportados en estudos previos. Os stocks sedimentarios de carbonato variaron entre as comunidades de herbas mariñas, con pradeiras dominadas por Halodule, Thalassia ou Cymodocea que soportaban os maiores stocks de CIP, e tendían a diminuír cara aos polos a unha taxa de −8 ± 2 Mg CIP ha−1 por grao de latitude (modelo lineal xeral, GLM; p < 0,0003). Utilizando as concentracións de CIP e estimacións da acreción sedimentaria nas pradeiras de herbas mariñas, a taxa media de acumulación de CIP nos sedimentos de herbas mariñas é de 126,3 ± 31,05 g CIP m−2 ano−1. Baseándose na extensión global das pradeiras de herbas mariñas (177 000 a 600 000 km2), estes ecosistemas almacenan globalmente entre 11 e 39 Pg de CIP no primeiro metro de sedimento e acumulan entre 22 e 75 Tg CIP ano−1, representando unha contribución significativa á dinámica dos carbonatos nas áreas costeiras. A pesar de que estas altas taxas de acumulación de carbonato implican emisións de CO2 pola precipitación, as pradeiras de herbas mariñas seguen sendo fortes sumidoiros de CO2, como demostra a comparación dos stocks de carbono (CIP e COP) entre sedimentos vexetados e adxacentes non vexetados.
