Abstract
A diáxese nos restos humanos é un tema de crecente interese debido ao aumento dos estudos químicos óseos para reconstruír características pre e post-mortem nas ciencias arqueolóxicas e forenses. Os esforzos realizados nas últimas décadas consolidaron a nosa comprensión dos procesos diaxenéticos; con todo, a súa alta complexidade esixe máis investigación para abordalos empiricamente, considerando especificamente factores como os tipos de substrato do solo e o elemento esquelético. Neste traballo, realízase un estudo xequímico dos restos humanos do xacemento arqueolóxico de A Lanzada (NO de España) para comprender a diáxese (é dicir, a alteración química) e a exposición ambiental durante a vida. Analizáronse por fluorescencia de raios X tres tipos de óso (tórax, longo e craneal) de 30 esqueletos de dous períodos (9 romanos, 21 post-romanos). Os ósos foron recuperados de enterramentos localizados en solos lixeiramente alcalinos (Haplic Arenosol (calcárico)) e ácidos (Cambic Umbrisol (húmico)). Aplicouse a análise de compoñentes principais para extraer as principais firmas químicas, e a análise de varianza para determinar a influencia de diferentes factores.
