Abstract
Oyster Harbour, na costa sur de Australia Occidental, alberga entre 3,6 e 3,9 km2 de pradeiras de fanerógamas mariñas, tras a perda de aproximadamente 2,8–3,1 km2 na década dos 80. Esta pequena área de pradeiras predominantes contén importantes reservas de carbono acumuladas ao longo dos últimos 3000 anos. Neste estudo, amosamos tres núcleos de sedimento dunha pradeira de Posidonia australis e analizamos o contido de materia orgánica (MO), carbono orgánico (CO) e carbono inorgánico (CI) nos sedimentos a granel, así como as firmas δ13C da MO. Os contidos de MO e CO (media ± EE) nos núcleos foron do 9,07 ± 0,36% e 2,24 ± 0,05%, respectivamente. O contido medio de CI foi do 3,16 ± 0,17%. As firmas δ13C da MO sedimentaria variaron entre −10,01‰ e −13,28‰. Usando un modelo bayesiano de mestura isotópica, estimouse que o 57–67% da MO nos sedimentos das fanerógamas mariñas procedía da materia detrital de P. australis. As reservas totais de carbono (TC) en sedimentos de fanerógamas mariñas de 150 cm de grosor foron de media 27,92 kg TC m−2 (10,79 kg CO m−2 e 17,13 kg CI m−2). Baseándose na datación por radiocarbono, a taxa media de acumulación de sedimentos foi de 0,0494 cm ano−1, o que levou a unha taxa de acumulación a longo prazo de 8,92 g TC m−2 ano−1 (3,45 g CO m−2 ano−1 e 5,47 g CI m−2 ano−1). Baseándose na cobertura histórica de fanerógamas mariñas (3,6–6,7 km2 durante as décadas dos 60 aos 80), as reservas estimadas de TC en sedimentos de fanerógamas mariñas de 150 cm de grosor en Oyster Harbour terían sido de 101–187 Gg TC. A perda de fanerógamas mariñas impulsada pola eutrofización durante os anos 80 resultou na ausencia da capacidade de acumulación de CO que ascendeu a 280–310 Mg CO (ao longo de 29 anos). A perda de área de fanerógamas mariñas tamén podería ter provocado a liberación de 37–41 Gg CO2, asumindo que todo o CO nos sedimentos superficiais se remineraliza tras a perturbación da pradeira. Estes resultados exemplifican a importancia das pradeiras de fanerógamas mariñas como sumidoiros importantes de carbono e o potencial de perdas de reservas de carbono debido á degradación do ecosistema.
